Sandra's blog

Nog meer afspraken???

Op 7 april ging ik naar een zaterdagmarkt voor zwangeren in het Canisius Wilhelmina Ziekenhuis (CWZ). Iedereen liep daar heel gelukkig rond met partner. Het was alsof ik in het vervolg van een sprookje rondliep, mama, papa en ongeboren kind. En ze leefden nog lang en gelukkig. De klappen van de zweep kende ik, dus ik wist dat men zich overdreven gelukkig gedroeg. Het zijn dit soort plaatjes van yuppen die vrouwen van andere etniciteiten weg hielden. Mij hielden ze zeker niet weg, zeker niet als iemand het woord oxytocine niet kan uitspreken.

De zaterdagmarkt was interessant eerst volgde ik een lezing “Wat als je niet natuurlijk kan bevallen?” verzorgd door Martje Martens. Bevallen is een soort ketting reactie, breken de vliezen dan komt er er oxytocine vrij, gevolgd door andere hormonen en vindt de bevalling plaats. Als je niet natuurlijk kunt bevallen dan gebeurd het in het ziekenhuis ook als je overtijd >42 weken zwanger of een te vroeg <37 weken geboren kind hebt. Om mensen uit hun droom te helpen zal ik maar gewoon zeggen dat dit plaats vind bij ongeveer 80% van alle zwangeren, dus al de thuisbevallingen, in bad bevallingen, de lotusbevalling, cord burning en noem maar op zijn gewoon een wassen neus.
Diverse manieren van kunstverlossingen werden besproken, ik vond de tangverlossing gevolgd door de vacuümverlossing het engst overkomen. Echt zoiets van we gaan met een tang in de vagina graven, knijpen het kind tussen de tang en vissen het kind eruit. Gelukkig werd ik getroost, de tangverlossing komt bijna niet meer voor. De vacuümverlossing was zoiets als het ontstoppen van de wc, ook best wel cru. Dan had je ook nog alle zorgverleners bij, een gynaecoloog, arts in opleiding (soms tot gynaecoloog), klinische verloskundige, verpleegkundigen, co-assistenten, stagaires/verpleegkundigen/verloskundigen, een afdelingssecretaris en een roomservice medewerker. De stagiaires mochten weggelaten worden.

forceps vacuum

Fig 1. Tangverlossing en Vacuumverlossing

Het tweede uur kreeg ik een rondleiding op de couveuse afdeling. Ook best wel heftig, het voordeel is dat je een kamertje met het kind kreeg. Ik bereidde mij op het ergste voor, dan kan het achteraf alleen meevallen.

Op 9 april kreeg ik uitslag van de neuroloog uit het CWZ met betrekking tot mijn slaap onderzoeken, wat bleek ik had geen slaapapneu en geen onverwachtse epilepsieaanvallen tijdens mijn slaap. Mijn dag en nachtritme was gewoon verstoord. Er werd een onderzoek voor het Carpaal Tunnel Syndroom (CTS)aangevraagd door haar. Thuis zocht ik er meer info over op. De spuit die ik zou krijgen zou niet helpen, alternatieve geneeswijzen en oefeningen wel!

Omdat ik een laaginkomen heb kon ik babyuitzet aanvragen bij de gemeente Nijmegen. Ik probeerde het digitaal, het lukte niet. Vervolgens heb ik contact opgenomen en het formulier zou mij toegestuurd worden. De website deed soms moeilijk. Aan Hilda (de maatschappelijk werkster van het gezondheidscentrum) deelde ik dit mee. Zij dacht dat de babypakketten waren afgeschaft door de gemeente en controleerde het nogmaals op het internet. Ja, ik had gelijk die dingen waren nog gewoon te krijgen, zij vond het vreemd en goed dat ik er werk van maakte.
Op het gebied van sporten had ik nog zwangerschapszwemmen in gedachten, de zwangerschapsgymnastiek vond ik te weinig.
Ik had mijn korting op mijn Wajong zelf aangevraagd en wilde deze beslissing ongedaan maken ivm mijn zwangerschap. We stelden een brief op naar het UWV:
Beste Hillegien,
Zoals u weet is op mijn eigen verzoek een re-integratietraject aangevraagd. De re-integratie is beëindigd vanwege mijn ongeplande zwangerschap. Nu is mijn verzoek dat het percentage arbeidsvermogen weer op 0 wordt gezet. Gezien ik het komend jaar niet meer in staat ben om te werken i.v.m mijn zwangerschap en epilepsie.
Hier werd amper naar geluisterd. Ik had inmiddels een aanvulling op mijn korting ontvangen. Dus mijn korting werd niet ongedaan gemaakt.
De maatschappelijkwerkster van Kempenhaeghe belde er achter aan, in september of oktober zou mijn contact persoon van het UWV weer een gesprek met mij aangaan.

De week daarop had ik mijn 20 weken echo. Er werd een zwangerschapsverklaring voor mij afgedrukt. Mijn kindje was 20 weken en 3 dagen oud, groeide prima er was enkel een cyste links op de eierstokken zichtbaar, dit verklaarde het vreemde dat gezien werd op de echo van 10 weken en 5 dagen. Als ik pijn krijg of andere klachten zou krijgen moest ik gelijk naar het ziekenhuis. Het kon mijn kindje in gevaar brengen. Nu kon het geen kwaad, na de bevalling zou het worden doorgeprikt. Een beetje verward keerde ik naar huis, cyste iets waar ik nooit van gehoord had. Wat moest ik ermee? Weer nam ik in de avond contact op met mijn vriendin op Curaçao, ja die wist wel wat ik bedoelde. Zij wist er wat meer van, was een holte gevuld met lucht die verder geen kwaad kon. Het werd een lang en leuk gesprek. Ik wilde er meer over weten en maakte een afspraak bij de huisarts.

Bij de huisarts aangekomen luisterde hij naar mijn frustraties en maakte een mooie tekening voor mij van de cyste. Hij gaf er wat uitleg bij, bij heftige buikpijn moest ik bellen naar het CWZ naar de afdeling Gyneacologie. Ik besprak mijn overige vragen mbt het CTS en de spuit die de neuroloog mij wilde toedienen. En ik deelde hem mee dat ik inmiddels ook begonnen was met zwangerschapszwemmen. Hij stelde wat lastige vragen, van weet je dat je alleen bent en een heleboel meer. Hij overviel mij een beetje. Ik deelde hem mee dat ik begeleiding kreeg van Kempenhaeghe uit en van Hilda. Hij had zijn twijfels en wilde mij graag regelmatig zien.
Mijn agenda puilde uit van de afspraken: Neuroloog CWZ, neuroloog Kempenhaeghe, verpleegkundigspecialist Kempenhaeghe, maatschappelijkwerk Kempenhaeghe, maatschappelijkwerkster gezondheidscentrum, huisarts, zwangerschapsgymnastiek, zwangerschapszwemmen en aquasportief. Inderdaad, er kwam meer sport in voor.

By the way de misselijkheid en zure maag bleven aanhouden, ik kon niet te vettig eten, ik gebruikte aardig wat gember en at van die smaak neutraliserende beschuitjes. Ik kon geen thee meer drinken, het enige drankje dat ik nuttigde was water, gevolgd door melk producten. “Water is geen thee!!!”, zeiden de dames bij zwangerschapsgymnastiek.

Advertenties