Sandra's blog

Mijn bewuste keuze!!!

Steeds vaker vraag ik mij af in welke jaar wij nu leven. Dit komt door mijn zwangerschap, ik ben nu ruim 24 weken zwanger en mijn omgeving zit bezorgd voor zich uit te kijken waar de vader is. Dat is een beetje overbodig voor deze tijd. Zelf ben ik nooit met een vaderfiguur opgevoed, ooit vroeg ik wie mijn vader was en het antwoord was heel simpel. “Je vader was een hele lieve man”, einde discussie. Nu woon ik al vanaf mijn zestiende op mezelf, en heb me zelf er nooit druk om gemaakt, mijn omgeving ook niet echt. Dus waarom zou mijn aanstaande kind een vaderfiguur moeten missen in het leven? Vond men het nodig om kinderen warmte te geven dan was er vast en zeker een project voor mannen die vader willen worden gekomen. De vraag moet eigenlijk zijn waarom word een vrouw zo onderschat in het bewust maken van een keuze?

2018-05-05

Deze week ben ik 24 weken zwanger!

Ik kies ervoor om een bewust alleenstaande moeder (BAM) te worden. Op deze keuze heb ik mij niet lang voor bereid. Toen ik hem zag, wist ik het na enkele gesprekken en meerdere afspraken, dit moet de vader van mijn kind worden. Ik was tenslotte al 36 jaar. Hij was hier als mensenrechten activist en ik wist dat de omstandigheden voor de vrouwen waar hij zich voor inzette niet echt optimaal waren. Gezien ik ook over de positie van vrouwen ten opzichte van mannen blog, interesseerde dat onderwerp mij heel erg. Wij raakten aan de praat en hij vond mij een zeer interessante vrouw. We spraken vaker af en hadden het over de meest uiteenlopende onderwerpen, hij had geen vrouw en geen gezin. Hij vroeg mij of ik een kind van hem zou willen. Ik zei volmondig ja! Achteraf had ik zoiets van het is met geen enkele man gelukt, waarom wel met jou? Gelukkig ik was ongesteld, dus ik kon het uitstellen. Voorzichtig betrad ik daarna het avontuur.

Meneer vertrok uit de stad, hij had nog andere steden te bezoeken. Geen telefoontje, geen appje, gewoon heel vrouw onvriendelijk. Ik besloot hem te vergeten, ik raakte bevriend met ene Johnny. Met Johnny kon ik lekker in het Papiaments en heel goed praten, we werden hele goede vrienden en zijn dat nog steeds, mijn ongesteldheid was al 2 maanden uitgebleven. Dat was ik niet gewend, dus vroeg ik Johnny om advies. Hij gaf mij een simpel antwoord die ik eigenlijk ook had kunnen bedenken. “Haal gewoon een zwangerschapstest”, zei hij. Ik haalde er twee, het gaf een beter gevoel om de test in duplo uit te voeren. Een week later kon ik hem meedelen dat beide testen positief waren!!! Ik was in paniek, ik wist niet wat ik moest doen, ik maakte een afspraak bij de huisarts. Ik vroeg Johnny om mee te gaan, dat wilde hij wel. Ja, ik was zwanger, ik moest mij aanmelden bij een verloskundige.

Het woordje abortus kwam in mijn woordenboekje niet voor. Ik wilde mijn “mensenrechtenverdediger” niet vertellen, ik zag het nut er niet van in. Ik vond hem gewoon een nep iemand. Want hij had gewoon geen contact meer met mij opgenomen om te vragen hoe het was. Hij was zijn kwakkie kwijt en mij ook, dus hij was wel opgelucht. Zo hoort iemand die wordt opgevangen door Shelter City niet om te gaan met vrouwen. Met twee vriendinnen van mij besprak ik dit, de een was juriste en de ander gewoon een huismoeder. Beiden hadden ze kinderen en een diverse etnische achtergrond, dus zij zouden beiden een andere mening hebben. En ik kreeg ook een divers advies, van de één moest ik het pas over enkele jaren vertellen. Van de juriste had de vader het recht om te weten, het was tenslotte ook zijn DNA. Ja, dat klopt en bij een BAM moederschap moest het een en ander worden vastgelegd. Ik zocht contact met hem op, meneer zat in Den Haag, hij wilde er wel over praten. Hij zou drie dagen later naar me toe komen. Okay, dat klonk best wel fair. Ik besloot een derde vriendin om advies te vragen. Die was woest, zij was gewoon woest, ze vond het een smerige zaak van een man om zo om te gaan met een vrouw. Samen met haar stelde ik wat vragen op.

Tevergeefs, twee dagen later belde meneer op. Hij was helemaal in paniek, het kon nooit zijn kind zijn, ik vroeg hem of hij ziek was in zijn kop. Door dit te zeggen maakte hij mij voor een vrouw van lichte zeden uit. Ik werd kwaad, ik deed dit niet omdat ik hem überhaupt als partner wide. Ik was hem liever kwijt dan rijk. Ik wilde gewoon duidelijke afspraken met hem maken!!! Dat jonge mannen nog zo achterlijk kunnen denken verbaasde mij. Dit had ik niet verwacht van iemand die ook financiële steun ontving van Amnesty International. Van mijn vriendinnen had de één er enorme spijt van dat ze mij geadviseerd had om toch een gesprek met hem aan te gaan. Ik stelde haar gerust, ik deed dit voor MIJN kind, want ik was begonnen mij voor te bereiden op het worden van een BAM. Ik lees er nog dagelijks artikelen over en ik krijg regelmatig commentaar uit mijn omgeving op. Want in de tussentijd was een vierde vriendin van me naar mij toegesneld met het verzoek geen abortus te plegen. Half huilend legde ze dit verzoek bij mij neer, ik stelde haar gerust. Het zou niet gebeuren, tenzij er sprake was van een genetische afwijking of besmetting met een ongeneeslijke virus. Ik zocht het wel een beetje ver vond zij. Ik kreeg van overal steun, zélfs van mijn vriendin op Curaçao. Want die belde ik een keer helemaal zenuwachtig op, ik had bloed verlies.

De meest negatieve opmerkingen krijg ik van mannen. Die hebben van die enorm beledigende vragen/opmerkingen. Het is egoïstisch om een kind alleen op te voeden. “Kinderen hebben een vader en een moeder nodig!” Waarom eigenlijk? Als ik weet dat er miljoenen kinderen in de wereld zijn die zonder vader opgroeien, vind ik dat een vrouw zwaar wordt onderschat in haar kunnen. Zijn het niet de mannen die weglopen van de vrouwen? Hoeveel zijn er niet bij mij weggelopen? Wat zou ik aan mijn kleine zeggen in zo een geval? “Papa, vind het niet meer leuk bij ons dus hij is wat vaker bij de buurvrouw op de koffie”, dit is zeer kwetsend voor een kind? Zo meteen gaat mijn kind alles op zichzelf betrekken en zich tot een Zeer Moeilijk Opvoedbaar Kind (ZMOK) ontwikkelen.
“Kinderen zonder vader zouden wat vaker gepest worden op school.” Zelf ben ik nooit gepest op school omdat ik geen vader had. Dus dit vind ik onzin, hoe zit het dan met kinderen die geen moeder hebben dan? En kinderen die een andere vader hebben dan de echte vader? Of kinderen waarvan de vader vroeg is komen te overlijden?
“Dat kind gaat jou later allemaal vragen stellen over de vader, heb je daar antwoord op?” Ik denk dat ik voldoende informatie over de vader opzij gezet heb en ik gewoon eerlijk naar mijn kind toe moet wezen. Niet te hard, hier zal ik mij heel erg moeten beroepen op mijn kwetsbaarheid.
“Ga je het wel alleen aankunnen?” Ik denk niet dat het anders geweest zou zijn met een man om mij heen. Dit gezien ik vrij dominant ben.
Kortom veel mannen voelen zich gepasseerd en vernederd, omdat ik ervoor kies om mijn kind alleen op te voeden. Enkele vrienden (mannen) die hebben gewoon het contact met mij verbroken. Het mooiste is dat één van ze van de schrik onmiddellijk de telefoon ophing. Hoe kon ik zoiets doen? Met een ander heb ik rustig mijn Super Malt gedronken en bijgekletst. Hij vond het wel cool toen ik hem persoonlijk uitleg gaf, toen hij het via zijn vrouw hoorde stonden zijn haren recht overeind. Gelukkig konden wij eerlijk met elkaar praten. Mijn vriendinnen die steunen mij van harte in mijn keuze. En mannen wij leven tenslotte in het jaar 2018, de technologie gaat vooruit en hoe men het ook draait of keert, ik blijf een bétagirl! Dus nu op naar de verloskundigen en de babyuitzet 🙂 .

Advertenties