Geen categorie

De politiek en ik….!

Ongemerkt verschoof mijn interesse van het exact wetenschappelijke naar het humaan belang. Ik  zweefde niet alleen tussen de 9 genen van hiv, mijn gevoel van rechtvaardigheid stuurde mij richting de politiek. Uit rechtvaardigheid stapte ik dus naar de Herengracht 54, naar het hoofdkantoor van de PvdA in Amsterdam. Daar begon ik niet gelijk over de ingewikkelde asielzoekprocedures, wellicht kent men mijn solidariteit ik met vluchtelingen niet. Ik kwam daar terecht wegens een sollicitatiegesprek voor een functie die toen open stond.

Voor de betreffende functie kwam ik niet in aanmerking, wel werd aangenomen voor een vrijwilligersfunctie. Mooi dacht ik, van vrijwilligerswerk zou ik door kunnen groeien naar een gewenste functie of niet? Ik deed mijn best op kantoor, was op ieder landelijk evenement aanwezig. Ledenwerving was wel aan mij besteed, ik had een vlotte babbel en een positieve uitstraling. Binnen no time stond ik op de kieslijst in Nijmegen en na de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 eindigde ik in het bestuur. Van het landelijke uit ontving ik alle steun en was ik vrij in mijn handel en wandel. Dit vanwege mijn landelijke betrokkenheid bij buurtbarbecues of canvasacties. Leukste was met Jeroen Recourt in Haarlem.  De leden stroomden binnen, ik werd de beste ledenwerver. Ook nam ik deel aan diverse cursussen, zoals de Rosa leergang en de Wibaut leergang, ik leerde de geschiedenis van de partij goed kennen via collega’s en uit literatuur op het partijbureau. Bij landelijke evenementen van PvdA Internationaalof PvdA Europa werd mijn aanwezigheid zeer op prijsgestel, regelmatig als eindverantwoordelijke voor de ledenwerving. Evenementen in de gemeente om de zichtbaarheid van de partij te vergroten waren eveneens aan mij besteed. Zo adopteerde mijn coach John Kerstens Neerbosch-Oost, dit wijkje is altijd de adoptiewijk van Jeroen Dijsselbloem geweest. Een ander evenement was het uitdelen van water aan de lopers tijdens de 99ste Nijmeegse vierdaagse. Hier had ik een beetje afgekeken bij de FNV, waar ik ook actief was en gebruikte mijn netwerkvaardigheden. Mijn collega’s van het partijkantoor Jan-Kees Koning en Jan van der Meulen hielpen mij aan namen. Harry Keereweer, de toenmalige burgemeester in Groesbeek  gaf mij praktisch advies. Wat ook wel leuk was, was de Europadag in 2014 in Kleve. Een filmpje is hier te bekijken.

10010199_10202551144794542_7896068844018599724_o

Europadag 2014

Toen kwam er wat ruis in de toko, er werden uitspraken gedaan met betrekking tot het vluchtelingenbeleid die  ik niet kon plaatsen binnen het beginselmanifest van de PvdA. Tja….ik ben de coördinatrice van Nieuwe Nederlanders met hiv in Gelderland geweest. Dit was niet te verteren voor mij….waar moest ik mij verstoppen? Het raakte mij enorm, nachtenlang heb ik er wakker van gelegen….dacht aan mijn cliënten. Mijn coach belde mij op, hij was getuige geweest van een Facebook gesprek. Hij merkte dat ik zeer verdrietig was, gezien zijn eerste baan eveneens met vluchtelingen te maken had. Ik stopte met mijn activiteiten voor de PvdA en dook de FNV in. Desondanks was ik regelmatig aan de Herengracht 54 te vinden. Een dagje besloot ik gewoon weer te gaan bellen, gelijk daarna verhuisde het partijkantoor naar Bos en Lommer.

Bij de FNV ben ik actief als landelijk kader/raadslid binnen de sector uitkeringsgerechten, om de 6 weken wordt de regelgeving aangaande alle uitkeringen besproken.  Op 21 november 2017 stond ik met mijn eigen verhaal op de barricades op het binnenhof. Helaas zijn D66, CDA en de VVD heel vasthoudenden wordt de 5% korting op de Wajong niet ongedaan gemaakt. Hiernaast ben ik betrokken bij het bestuur van Netwerk Vrouwen FNV, dus werk ik veel samen met de Nederlandse Vrouwen Raad (NVR) en FNV vrouw. Dus ik blijf een tikkeltje feministisch ;). In het netwerk als de sector heb ik de Werkgroep Internationale Solidariteit (WIS) in mijn portefeuille. Ik heb spreekuren gedraaid voor lokaal FNV Rijk van Nijmegen in Neerbosch-Oost en weet dus waar de Nijmeegse bevolking mee te kampen heeft. Het zijn veelal uitkeringsgerechtigden in de bijstand zitten, hier durft geen enkel politieke partij zich hard voor te maken. Bij Tandem Welzijn ben ik actief betrokken bij de overleggen van de sociale wijkteams als ervaringsdeskundige. Bij het Interlokaal hou ik mij met de vrouwengroep bezig, mijn laatst georganiseerde activiteit was een uitje naar de Keukenhof.  Wat zeer schandalig is, is dat er door de gemeente Nijmegen nergens budget beschikbaar was voor de vrouwen om een uitstapje te maken. Bijna alle uitkeringsgerechtigde vrouwen zijn afgehaakt. Kortom die doen gewoon niet mee!!!

En hoe zit het nu met de de vluchtelingen en de politiek? Vluchtelingen zijn nog steeds mensen waar ik wat extra aandacht aan schenk. Veel van mijn vrienden zijn vluchtelingen. Een uitspraak die mij bijblijft is: “I was a prisoner in my country, here I am also a prisoner. The difference is that here they give you the keys of the prison.” Ik luister altijd naar hen, luisteren en doorverwijzen is het enige wat ik momenteel kan doen.
Ik heb er een coach bij, Gerard Bosman, een bestuurslid van het landelijk PvdA. Ben nog actief voor Linksom! in de PvdA in de PvdA…oeps ik moet nog een presentatie van 66 pagina’s inkorten. Aan de directeur van de PvdA, Jan Blom die een nieuwe baan heeft bij de koninklijke marine, heb ik gevraagd mijn contract op het partijkantoor niet te verlengen! Het is jammer dat hij vertrekt, hij had al een crisis binnen de PvdA voorspeld. Mijn contract liet ik niet verlengen omdat ik mij op het lokale wilde concentreren. Op het verkiezingsprogramma heb ik 5 amandementen ingediend. Hier gaat mijn volgende blog over.

Advertenties
Standaard
Geen categorie

Mijn zoektocht naar erkenning…

Als Wajonger is het belangrijk om je positie in de maatschappij te kennen. Je wilt weten wat je toegevoegde waarde is aan de directe omgeving, een land, een continent en internationaal. Dus van het vrijwilligerswerk uit probeerde ik mijzelf op te bouwen om door te groeien. Iedere keer weer wordt een Wajonger gestigmatiseerd en terug gefloten. Soms is het terugfluiten terecht, soms is het volkomen onterecht. 

Een groot deel van mijn studieschuld werd kwijtgescholden. Ik was immers een Wajonger, dus er waren al speciale regels. Ik had een jaartje extra recht op studiefinanciering, maakte iemand gebruik van dat extra jaar tegemoetkoming dan was het al een seintje van “Opgelet dit is iemand in een kwetsbare positie”. Ik vond het een beetje hypocriet. Men ging er bij voorkeur al van uit dat een Wajonger zijn of haar studie niet zou halen. In plaats van wat extra aandacht aan de onderwijsinstelling en de personeelsleden te schenken, waren alle pijlen letterlijk en figuurlijk gericht op mij. Dit is een enorme verspilling van talent door de maatschappij. Ik ging door doornenbossen, opzoek naar erkenning. Dat de overheid er nu pas achter is gekomen dat het economisch niet rendabel is Wajongers weg te zetten als nietsnutten, verbaast mij. De eerste maatregel die er dus getroffen wordt is 7% korting op de uitkering per 1 januari 2018. Dit klopt gewoon niet, eerst wordt iemand als Wajonger weggezet en nu moet die persoon gaan werken. Dus zonder diploma, degelijke scholing of erkenning wordt van mij verwacht dat ik aan een baan kom. En hoe zit het met de Wajongers die daadwerkelijk niet kunnen werken en toch gekort worden. Komen er voor hen genoeg banen? Een zeer bureaucratisch besluit, gewoon het afpakken van de bestaanszekerheid van Wajongers.

Enfin ik breidde mijn vaardigheden in het geven van computerlessen aan mensen in een mensen in een kwetsbare positie uit door bij de Digibeet te gaan werken. Die ook failliet ging, ik wilde wat doen. Thuiszitten was niets voor mij. Er was gewoon niets op mijn niveau of dat bij mijn vooropleiding paste te vinden qua vrijwilligerswerk. Niets waar ik wat over een polymerasekettingreactie (PCR) kon vertellen. Uiteraard bezocht ik regelmatig internationale seminars van wetenschappers. Tot ik een arts uit India tegenkwam. Hij vertelde over Hiv/AIDS, hij kon nog wat hulp gebruiken op financieel gebied voor de stichting, ik vertelde hem dat er bij mij op financieel gebied niet veel te halen viel. Ik kon wel goed overweg met de primaire en secundaire databanken van NCBI, ik wilde wel de wetenschappelijke publicaties over hiv voor hem bijhouden. Ik begon dus met het lezen van wetenschappelijk literatuur over hiv. Gedurende mijn opleiding had ik wat gehad over virussen, virussen waren gewoon zakjes eiwitten met genetisch materiaal. Veels te instabiel om te vaak te gebruiken bij het sequencen , bacteriën waren makkelijker. Ik wam er al lezend achter dat hiv een lentivirus was, gewoon een dubbelstrengse RNA virus. Wow dit vond ik interessant!

 

2017-12-02

Fig. 1 Modelweergave van het Humman Immunodefecientie Virus (hiv)

In Nederland maakte ik een Powerpoint presentatie om fondsen te werven voor de inkomsten van het project. Ik sprak regelmatig met de arts in India. Het idee een gietspuitfabriek op te zetten kwam in ons op. Ik stelde een business plan op, met mijn veiligheid op de laboratorium en mijn laboratorium vaardigheden, lukte het mij. Er ontbraken enkele gegevens om de break-evenpoint (BEP) te berekenen. Ik reisde af naar India en leverde het verslag in. Terug in Nederland wilde ik terug naar de wetenschap. Er stond een vrijwilligersfunctie bij de Hiv Vereniging Nederland open. Ze waren opzoek naar een regiocoördinator en crisisbuddy’s voor het project Nieuwe Nederlanders met hiv in Gelderland (NNG). Ik solliciteerde en werd aangenomen als regiocoördinatrice NNG, publiceerde er een stuk in het Nederlands gevolgd door Engels  en Frans  over. Weer kreeg ik te maken met de bureaucratie van het systeem. Vluchtelingen met hiv werden door het COA zonder pardon terug gestuurd naar hun land, dit vond ik vreselijk. Ik leerde diverse hiv netwerken, AZC’s, LBGT-netwerken, noodopvanglocaties, kerken e.d op lokaal en landelijk niveau kennen en had een directe connectie met Soa Aids en het Aidsfonds. Na het overlijden van Sebastian van Merendonk wist ik wat ik in de maatschappij wilde betekenen. Toen kwam de bezuinigingsronde wederom om de hoek kijken. Het geld was op, Joost Davidse werd als eerste wegbezuinigd, gevolgd door Robert Witlox. Diverse collega’s bij Soa Aids moesten het veld ruimen.:(

Mijn zoektocht naar erkenning kreeg een andere draai, ik betekende veel voor mijn directe collega’s en de hiv positieve Nieuwe Nederlanders. Ik bleef niet stilzitten, met de vreselijke asiel zoekprocedure in mijn achterhoofd, de stigmatisering ging ik de politiek in. Mijn politieke zoektocht wordt in mijn volgende blog behandeld!

Standaard
Geen categorie

Het gevoel van een Wajonger

Al ruim 18 jaar ben ik een wajonger. Ik loop rond met de ziekte genaamd het wegzetten van mensen als onnuttige wezens door de maatschappij. Iemand zal zich afvragen hoe kom je aan die ziekte? Buiten mijn schuld om raakte ik op 15 jarige leeftijd betrokken bij een dodelijk auto ongeluk op Curaçao. De fysieke en psychische genezing heb ik al achter de rug. Nu nog erkenning. Dagelijks worstel ik met het vraagstuk is er wat mis met mij of met de samenleving?

Ik had mijn leven voor het ongeluk al uitgestippeld. Ik zou na het behalen van mijn VWO diploma Biotechnologie gaan studeren. Ja, een beetje met genen stoeien en de mensheid wat meer helderheid verschaffen over de genetica. Genen waren heilige dingen voor mij. Nijmegen was een zeer aantrekkelijke stad, daar was het mogelijk mijn dromen waar te maken. Mijn lievelingsvakken op school waren natuurkunde, wiskunde, biologie en scheikunde….de andere vakken waren niet uitdagend genoeg, talen, geschiedenis, aardrijkskunde en maatschappelijke vakken waren mij te en té makkelijk.
Als vrolijk meisje met een goed stel hersenen ging ik dus lekker vrolijk door het leven, ik maakte al vroeg kennis met het uitgaansleven en de mooie stranden op Curaçao. Ik genoot er ook van….tot 17 januari 1997! Het was in de proefwerkweek, de volgende dag had ik een proefwerk waar ik geen zin had om al te veel energie in te steken. Samen met mijn toenmalige vriend en twee vriendinnen besloten wij om naar het strand te gaan. Ik werkte zelf op Jan Thiel, dus het lag heel voor de hand om naar Banda Abou te gaan. Het zou geen playa Kalki of Boca Sami worden, waren we te regelmatig. Het zou Jeremi, grote Knip of kleine Knip worden. Het was een door de weekse dag, lekker hadden wij het strand voor ons zelf alleen.

36561697451_2662944275_b

fig1. Grote Knip of Kenepa Grandi

Op het strand zijn wij nooit aangekomen. In plaats daarvan belandde ik in het Sint Elisabeth hospitaal. Eerste diagnose was de dood, bij nader onderzoek werd het toch coma. Toen ik uit coma ontwaakte, was het wel lachen. Ik vroeg me af waar ik was, niet beseffend dat ik daar met een gebroken been lag. Uit verveling besloot ik uit bed te stappen om naar Punda te gaan, ik wilde gaan winkelen. Dit resulteerde in een val waarbij ik een van mijn heupen brak. Enfin…was allemaal niet zo erg. Na twee maanden werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en begon de revalidatie. Mijn fysiek en psychisch herstel. Tja….wat voor nut zou het hebben? Het had nut….het waren allen wel willende artsen en therapeuten en ze respecteerden mijn wensen, vooral mijn wens Biotechnologie te gaan studeren. Ik zou naar Nederland moeten om mijn herstel en wens te combineren….Nijmegen was dus heel voor de hand liggend.

Ik herstelde volledig, ik wilde mijn droom volgen. Werkte bij de Albert Heijn, dat kwam heel nadelig uit. Ik had namelijk een Wajong uitkering, mijn kosten rezen de pan uit. Werken was niet zo gunstig….ik stopte met werken en richtte mij op mijn droom. Tot ik werd terug gefloten door de school….het Middelbaar Laboratorium Onderwijs (MLO) zit in Arnhem. Ik protesteerde, liep een dagje het revalidatiecentrum uit, ik revalideerde in een studentencomplex die tegenover het Hoger Laboratorium Onderwijs (HLO) gesitueerd was, stak de straat over en vroeg naar de studiebegeleider. Ik was welkom daar! Ik haalde mijn propedeuse binnen een jaar….zie je wel ik kon het wel. Ik besloot naar de universiteit te gaan….daar ging het mis. Ik kreeg last van absences….ik had duidelijke afspraken gemaakt op het HLO. Ik keerde terug naar het HLO en koos Biochemie in plaats van Biotechnologie als afstudeerrichting. Mijn studie ging gepaard met regelmatig bezoek aan de neuroloog. Ik werd van het Radboud UMC naar Kempenhaeghe in Weert verwezen. Ik had toch niets ernstigs? De diagnose epilepsie werd vastgesteld….ik kreeg de lichtste dosering clobazam voorgeschreven.

Mijn studie zette ik voort, ik haalde alle vakken, mijn kleine stage betreft mitochondriële aandoeningen rondde ik positief af. Nu mijn 9 maandelijkse stage nog. Daar liep ik tegen een van de eerste belemmeringen van de samenleving op, ik kreeg te maken met de bureaucratie van de maatschappij. Het HLO kon geen passende stage voor mij vinden. Het was te moeilijk….ik moest het MLO af gaan ronden. Was er iets mis met mij of met het onderwijsinstelling? Het GAK zou mij misschien kunnen helpen….tevergeefs de bureaucratie kwam weer om de hoek kijken….daar werd ik doorverwezen naar een re-integratie kantoor. Er werden geen studies op HBO niveau geboden….ik wilde wel een diploma hebben….stemde in met een re-integratietraject. Ik kreeg te maken met  een zeer mens onwaardig traject….dit frustreerde mij heel erg. Ik vroeg mij af wie er gek was, ik, de opleidingsinstelling, het GAK of het re-integratiebedrijf. Ik stapte naar de huisarts toe….die verwees mij naar het Ambulant Centrum Hersenletsel Nijmegen (ACHN). Daar werd mij een post-traumatisch revalidatie traject aangeboden met hele handige tools. Ik was niet gek…..phoe….wat een opluchting. Wel was studeren uit den boze, ik moest eerst de vrijwilligerswereld in! Ik zou via het vrijwilligerswerk wel aan een betaalde baan komen. En hoe zat het met mijn Curriculum Vitae (CV) dan? Vrijwilligerswerk was ook werk, daar zou het CV mooi mee opgevuld zijn. Klonk heel aantrekkelijk, ik wilde tenslotte van de Wajong af. Ik deed dat, kon niets degelijks op mijn vakgebied vinden. Ik begon bij Unitas met het geven van computerlessen….kon ik mijn technieken waren aangereikt door het ACHN in praktijk brengen. Dit vond ik al snel saai worden en het had voor 1 promille met mijn vooropleiding te maken, ik zag een vrijwilligersvacature bij het Multiple Sclerose centrum (MS-centrum). Ging ook daar als vrijwilliger aan de slag. Thuis zitten was niet mijn ding en ik wilde erkenning! Helaas, sloot Unitas evenals het MS-centrum zijn deuren….het geld was op bij beide instanties. Dus dit was niet mijn schuld, was een beslissing van de gemeente! Mijn zoektocht naar erkenning ging verder…..hier in mijn volgende blog meer over.

Standaard
Geen categorie

Mijn voorbereiding op de gesprekken!!!

Om het makkelijk leesbaar te maken, heb ik de vorige tekst in tweeën geknipt en bespreek hier de gesprekken met de selectiecommisie. Voor ik de gesprekken had had ik mijzelf thuis heel goed voorbereid. Ik heb samen met mijn coach mogelijke scenario’s verzonnen en ideeën uitgewerkt. Ik was er best gespannen voor. Mijn eerste gesprek was heel grappig, zoals ik in mijn vorige blog had vermeld waren het drie dames en in mijn tweede gesprek waren het twee heren.
2017-11-22

Voorbereiding kandidering GR2018
Waarom wil je raadslid voor de PvdA worden?
Als raadslid wil ik dat de mensen weer in de partij gaan geloven. De PvdA moet weer geloofwaardigheid en vertrouwen uitstralen om een sterke linkse beweging te worden. Hier wil ik mij voor inzetten.

Je hebt wel eens de partij verlaten, hoe kunnen wij als kandidaatstellingscommissie jou vertrouwen?
Dat klopt, ik heb des tijd zeer impulsief gehandeld en betreur het ten zeerste, ik heb ervan geleerd en zal het in de toekomst niet meer doen.

Je komt op plek 16 te staan wat doe je dan?
Plek 16 vind ik een prachtige plaats, ondanks ik een hogere plek op de lijst wens, om de sociaal democratie weer aan te sterken blijf ik er staan.

Weet je wat je functie is in de raad?
Ja, in de raad ben ik:
-Volksvertegenwoordiger
-Controleer ik het college B&W
-Kan ik kaderstellen, voorstellen indienen die ten gunste komen van de PvdA en de kiezer.

Wat zijn je (lokale)netwerken?
Ik heb lijnen lopen bij:
– lokaal FNV het Rijk van Nijmegen, landelijk ben ik Kaderlid uitkeringsgerechtigden en ben ik bestuurslid Netwerk Vrouwen FNV, neem deel aan verschillende werkgroepen
– Tandem/interlokaal,STIP’s,  ik organiseer regelmatig activiteiten en ben betrokken bij enkele vrouwengroepen in Nijmegen
– PvdA lokaal, Provinciaal, landelijk,  Europees en diverse vertakkingen van de PvdA.
– de NVR

– de SPD
– Hiv Vereniging Nederland, ik werk daar niet meer. Mensen uit de variërende gelederen weten mij te vinden.
– Migrantenorganisaties binnen en buiten Nijmegen

– Enkele kerken en tempels dit in relatie tot fondsenwerving als de opvang voor vluchtelingen
– het Dierenasiel, ik ben jaarlijks de wijkhoofd in Nijeveld, dus ik heb een op een contact met collectanten en donateurs in verschillende wijken

Waarom JIJ?
De PvdA moet gezien worden, de partij is een deel van mij en waar ik ga en sta neem ik mijn sociaal democratische waarden mee. Deze zijn: bestaanszekerheid, goed werk, binding en verheffing, vanuit hier geef ik invulling aan mijn verdere plannen en handelen. Ik word ook vaak gezien/herkend als sociaal democraat.

Heb je een plan die jij de komende jaren wil uitvoeren?
Ja, die heb ik zeker. Als kaderlid Uitkeringsgerechtigden bij de FNV wil ik aantal de mensen in de bijstand doen afnemen.  Mijn motto is: Iedere burger doet er toe! Ik vraag hierbij om drie dingen van de gemeente: 1. AANDACHT, maatwerk en positieve motivatie.
Mensen in de bijstand zijn mensen die zich in de steek gelaten voelen door iedereen en alles, na een tijd eindigen zij ook in het granieten bestand van de gemeente. Hierdoor wordt niet de werkloosheid, maar de werklozen bestreden! Men richt zich op doelgroepen en niet op het doel.
Plan van aanpak werkloosheid bestrijden:  aandacht, maatwerk en positieve motivatie
– extra geld vrij maken zodat mensen in de bijstand in aanmerking komen voor professionele persoonlijke begeleiding. Hierbij mogen we inderdaad een beetje liever zijn voor elkaar.

– extra geld vrij maken voor de scholing van de huidige begeleiders en medewerkers, zodat die werken aan een positieve motivatie van de burgers. Hier speelt een correcte bejegening van mensen in de bijstand een grote rol.
– meer begeleiders opleiden, aanstellen en meer mogelijkheden bieden aan de begeleiders. Iedereen in de bijstand krijgt één persoonlijk begeleider. Momenteel faalt Nijmegen doordat er meerdere instanties aan een persoon trekken, die instanties werken vaak naast elkaar.  Er is totaal geen persoonlijk aandacht.  (aandacht)
– begeleiders kunnen tijdig signaleren wanneer iemand problemen of schuld vrij is en de arbeidsmarkt op kunnen. (positieve motivatie)
– begeleiders beschikken over een bepaald budget per persoon in de bijstand, ook de mensen uit het granieten bestand die vaak door creatief boekhouden niet worden meegerekend als volwaardige burgers. De begeleiders moeten kunnen signaleren hoeveel iemand kan werken. (maatwerk)
Met dit plan geef je vertrouwen aan mensen terug!!!!

Hoe wil ik mijn plan controleren als raadslid?
Door een vinger aan de pols te houden, het oprichten van cliëntenraden om klachten in te dienen, samenwerken met de STIPS. Mensen doen er toe en moeten écht geholpen worden! De Publieke sector moet mijn plan uitvoeren en niet de commerciële sector.

Garantiebanen
De gemeente zal hierbij positieve discriminatie moeten toepassen om een boete te voorkomen. Mensen die misschien nooit aan het werk zullen komen zal de gemeente op gemeentelijk niveau moeten realiseren om aan het landelijk quotum te voldoen.

Doelgroepenregister
Mensen met een beperking of “probleem” (denk aan ZMOK jongeren) aan een reguliere baan helpen door:
1. Ze aan te melden in een doelgroepenregister, neem contact op met Pluryn,  het REA college, de GGD of het Pompekliniek
2. Zorg ervoor dat de overheid voldoende van deze mensen in dienst neemt. Meestal zijn dit de meest gemotiveerde mensen in de maatschappij, ze kosten misschien wat geld, als PvdA zorg ervoor dat die mensen aan een werk komen.

Hersenkneuzing
Ik functioneer prima dat heb ik de afgelopen jaren op het partijkantoor bewezen, ook bij de FNV. Ik heb geen restverschijnselen die mijn raadslidmaatschap zouden belemmeren. Het enige waar ik last van heb is de stigmatisering en taboe. Het zou goed zijn als de PvdA hier wat aan doet. De normale Nederlander bestaat niet, Rutte heeft dus weer ongelijk!

Voor mijn eerste gesprek op 12 oktober 2016 met Ester-Mirjam Sent, Janneke Hendrix en Yasmin Cegerek had ik mij voorbereid. Toch liep het anders. De eerste vraag die mij gesteld werd voor het gesprek begon door Yasmin was “Wie is Richard Moti, ben je daar familie van?”. Het was een vraag die mij een beetje overviel, ik weet wie bliksems goed wie Richard Moti is, heb hem ook wel eens een hand gegeven. Dit was voor mij een zeer gevoelige issue. Heb daar wat vaags op gezegd en toen was de toon gezet. Ik had het gesprek geoefend, haalde enkel de quotum wet aan. Ik vond het geen prettig gesprek, ik wilde dat het zo snel mogelijk afgelopen was. Op een gegeven moment zei: Ester-Mirjam heel bemoederlijk na 20 minuten: “Het gesprek is afgelopen, de rollen zijn nu omgedraaid. Je mag aan ons vragen wat je wilt.” Ik fronste mijn wenkbrauwen en keek haar vragend aan. “Alles, ja, alles.” Dat vond ik leuker en interessanter!! Dus ik begon: “Wat vinden jullie van het feminisme?” Ik keek hen alle drie een voor een aan en alle drie gaven er ook heel braaf antwoord op. Alle drie een beetje protesterend: “De PvdA is feministisch!”, ze begonnen over de Rooie Vrouwen en bla bla bla….ik had zoiets van is niet voldoende.Volgende vraag: “Wat vonden jullie van het gesprek?” Weer alle drie braaf ging wel goed. Ik rustig verder “wat was het moeilijkst in de raad?” Ze vroegen mij deze keer: “Moeten we écht weer allemaal antwoorden?” Ik zei nou twee is voldoende. Tot het kwartje bij Janne viel. “Wat is dit voor raar gesprek?” Ik zo hoezo, ik mocht toch alles vragen?

Bij de heren ging het anders, was gewoon lekker ontspannen bij Wim Hompe thuis, ik werd verwelkomd door hem en Django Draaisma. Ze begonnen met het stellen van vragen. Ik beantwoordde die, en op een gegeven moment vroeg Wim Hompe: “Kan je alleen met uitkeringsgerechtigden werken?” Ik moest lachen, ik had mijn voorbereiding inderdaad helemaal op uitkeringsgerechtigden gericht. Dus ik wilde ik nog meer vertellen over mijn activiteiten met de vrouwengroep van Tandem….met Peer bij Tandem….over Europa (Duitsland) en Nijmegen….over basisbanen…..over vluchtelingen in Nijmegen….over de 99ste vierdaagse….over mijn band met Jan Blom….over het aantal leden dat ik (terug)geworven had voor de partij….ik wilde het over viswijven hebben….ik wilde het over marktmannen hebben en een heleboel. De tijd is zo om dus……nu is het afwachten.

Ik heb 5 amendementen op het verkiezingsprogramma ingediend. Daar in mijn volgende blog meer over.

 

Standaard
Geen categorie

Het raadslidmaatschap….deel 3

Na mijn 2e gesprek gehad te hebben op 10 november 2017 met de  kandidaatstellingscommissie, heb ik het ook gehad. Eigenlijk raak ik best wel gedemotiveerd als ik eraan denk wat ik allemaal voor de partij heb gedaan, ik met goede redenen de partij verlaten had en met betere redenen terug ben gekomen, motiveert het mij om te blijven….zó dubbel! Mijn motivatiebrief heb ik eergisteren naar Paul Tang verzonden, omdat hij het afgelopen weekend over basisbanen had in Zevenaar. Gisteren bij de demonstratie met de FNV op het binnenhof om de korting op de Wajong te stoppen, heb ik ff in een flits Gijs van Dijk gesproken en hem een appje met mijn brief verzonden. Ik zou mijn ideeën al heel heel heel lang geleden met hem bespreken. Mijn brief treffen jullie hier aan. Uiteraard heb ik die eerst met mijn politieke coach besproken.  

Mijn motivatiebrief Gemeente Raad 2018 (GR2018)zag er als volgt uit:
Bij deze meld ik mezelf aan  voor de kandidatenlijst van de PvdA Nijmegen voor de Gemeenteraadsverkiezingen in maart 2018. Mijn motivatie dit te doen is te willen helpen de PvdA en de sociaaldemocratie weer er bovenop te krijgen. Daarbij kan het gebruiken van mijn ervaringsdeskundigheid en ervaringskennis als uitkeringsgerechtigde en  mijn functie als  kaderlid van de sector Uitkeringsgerechtigden van de FNV een zeer welkome ervaring zijn.
De stijging van het aantal uitkeringsgerechtigden (bijstand, WW, IOAW, BBZ, Wajong, WIA etc.) kan bestreden worden. Uit diverse ervaringen bij de tafel van een, de verhalenkamer, STIP’s, één op één gesprekken met vluchtelingen  of wijkcentra kom ik tot de conclusie dat de werklozen in plaats van de werkloosheid wordt bestreden.  In de huidige zelfredzaamheid filosofie wordt er bij voorbaat van uitgegaan dat uitkeringsgerechtigden zelf verantwoordelijk zijn voor de situatie waarin zij geraakt zijn en dat het allemaal potentiële fraudeurs zijn die er de kantjes vanaf lopen. In plaats van vertrouwen en empathie is er wantrouwen en repressie. Dat terwijl de armoede en ongelijkheid  steeds toenemen. Toenemende werkloosheid en langdurige armoede geven volstrekte uitzichtloosheid, ook voor de toekomst van hun kinderen.
Ook voor mensen met een arbeidsbeperking kan en moet er door de gemeente veel meer gedaan worden. Onlangs werd bekend dat in tegenstelling tot het bedrijfsleven de overheden er niet in slagen de quota te halen die landelijk zijn afgesproken. Nijmegen wil echter verder met het aanpakken van de werklozen en niet van de werkloosheid, zie Modulaire Gemeenschappelijke Regeling (MGR) Rijk van Nijmegen in 2017. Men richt zich hier op doelgroepen en niet op het probleem. Dat is een grote schande. Nijmegen zou voorop moeten lopen met het scheppen van garantiebanen en beschutte werkplekken voor mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt. Ook daar wil ik me voor inzetten.
Behalve dat heeft de burger vaak te maken met onnodige sollicitaties op fictieve vacatures. Wellicht is dit een nieuwe vorm van bezigheidstherapie voor de werkzoekenden. Dit vind ik niet kunnen, evenals de verdringing van werk doordat mensen  met behoud van uitkering langdurig verplicht worden werk te verrichten. In plaats hiervan pleit ik voor het maken van gemeentelijke basisbanen, banen waarbij het minimumloon is gegarandeerd. Er blijft nu veel zinvol, maatschappelijk nuttig werk liggen. Door hiervan basisbanen te maken kunnen veel uitkeringsgerechtigden aan het werk komen.

Werk zal zich moeten concentreren op nieuwe thema’s en om metacompetenties vragen. Leegstaande panden in de stad mogen door start ups gebruikt worden om zelf of met behulp van subsidies een bestaansminimum te genereren. Zo maken wij van Nijmegen een arbeidsvriendelijke stad die werk maakt van werk. Samen vooruit!

2017-11-22

Dit was mijn brief! Ik kreeg commentaar dat het te lang zou zijn. Te veel leeswerk….ik zie het eerder als veel moeite van mijn zijde uit. Dus voorbereidingen treffen jullie in een volgende blog aan. Het eerste gesprek was met drie dames. Mijn tweede gesprek met twee heren…..ook zal ik jullie meenemen naar hoe ik het gesprek de eerste keer had overgenomen. 🙂

Standaard
Geen categorie

Het raadslidmaatschap….deel 2

Nu zijn we een tijdje verder, Nelleke Vedelaar is uiteindelijk de voorzitter van de Partij van de Arbeid (PvdA) geworden. Gezien ik onvoldoende (werk)ervaring met Nelleke heb, kan ik er geen oordeel over deze keus geven. Mijn oordeel zal voorlopig ook weg blijven, gezien ik niet meer met veel plezier naar het partijkantoor ging. Ik was verdrietig om Astrid Oosenburg en Gerard Oosterwijk, het voelde als een fris briesje aan. Tevergeefs eindigde deze ervaring in een koude windvlaag. Als troost begeef ik mij liever in de Federatie Nederlandse Vakbeweging (FNV) kringen, de onderlinge dialogen bij de FNV was en ben ik gewend. De verkiezingen als secretaris van de vakbond waren ook zeer lachwekkend. Jan-Kees Koning, mijn maatje en ik hebben wel heel erg hard gelachen, vooral om het lef van Henk Kool. Uiteraard mag ik mijn collecte van de Dierenbescherming niet vergeten en last but not least ik heb mij gekandideerd voor het raadslidmaatschap 2018 in Nijmegen.

In mijn laatste deze blog kwam ik erachter dat de maatschappelijke waarde van de mens onder druk staat, dat mensen meer betekenis mochten hebben in de samenleving. Ik heb mijn eigen situatie, mijn zwakke positie in de maatschappij, als motivatie gebruikt. Het feit dat ik als uitkeringsgerechtigde door het leven moest. Gezien mijn positie als kaderlid bij de vakbond kon ik mijn kennis en eigen mening voor het raadslidmaatschap in Nijmegen vormen. Ik heb hier 3 redenen voor opgegeven nl.: 1. De werklozen worden bestreden in plaats van de werkloosheid. 2. De quotumheffing voor de sector overheid opgelegd door Jetta Kleinsma, gezien het nieuwe kabinet deze voort zal zetten. 3. In plaats van werken zonder loon kunnen er basisbanen voor uitkeringsgerechtigden, doelgroep mensen in de WW, worden gecreëerd. Kortom ik vind het een schande dat de partij zich richtte op doelgroepen en niet op het probleem zelf!!!

Ik werd uitgenodigd op gesprek, 3 vrouwen, Esther-Mirjam Sent, Janne Hendrix en Yasmin Cegerek. Thuis had ik mij uiteraard voorbereid, wat vragen opgeschreven. Mijn voorbereiding bestond uit aantekeningen als waarom ik raadslid wilde worden, de rollen van een raadslid in de raad,  mijn (lokale)netwerken,  wat mij onderscheidde van de overige kandidaten, mijn plan die ik de komende jaren wilde uitvoeren, garantiebanen en een doelgroepen register. Een  Plan van aanpak werkloosheid bestrijden:  aandacht, maatwerk en positieve motivatie, had ik thuis uitgewerkt. Tijdens het gesprek kreeg ik complimenten voor mijn linkse brief. Ik haalde op een vraag de aantekeningen van de banen quotum aan. Er werd gevraagd naar wat ik voor zichtbaars had gedaan, ik verwees naar de 99ste editie van de Nijmeegse vierdaagse waar ik water aan de wandelaars heb uitgedeeld. Mijn uitnodiging van John Kerstens naar Neerbosch-Oost en mijn werkzaamheden op het partijkantoor vergat ik te benoemen. Wel verwees ik naar mijn actie vanuit het FNV zodat Lodewijk Asscher het WW-lek zou repareren. Heeft hij inmiddels gedaan….Toen werd het spannend, Ester-Mirjam Sent zei, een actie tegen onze eigen Lodewijk Asscher? Ik zei ja….en er viel een stilte. Asscher was een PvdA’er en ik ook. Ik wist opeens niet meer waar ik voor stond, ik stond voor een rechtvaardige samenleving.  Het gesprek werd voortgezet, ik was iemand die graag tot actie overging, concludeerde Yasmin.

226886_WhatsApp_Image_2016-10-24_at_193903

Actie vanuit de vakbond op  op maandag 24 oktober 2016

Tot zover mijn eerste stilte, vervolgens kwam mijn tweede stilte aan. Ester-Mirjam begon heel bemoederlijk te vertellen dat de rollen waren omgedraaid en ik nu de commissie mocht vragen wat ik wilde. Het werd even stilte, gevolgd door mijn  vraag:  “Echt alles?” “Ja, écht alles”, was het antwoord. Nou okay, ik begon met een neutrale vraag. Wat vonden ze van het gesprek? Ze vonden het wel okay….één voor één keek ik ze bevelend aan om mijn vraag te beantwoorden.  Gevolgd door wat hun mening was over het feminisme….gelijk kreeg ik van alle drie een protest, de PvdA was een feministische beweging. Ik ging zo verder met vraag 3 wat ze van werken in Nijmegen vonden en keek ze weer bevelend aan. Toen vroegen ze of ze alle 3 individueel een antwoord moesten geven of het ook prima was als maar één zou antwoorden. Ik vond het goed dat maar één antwoordde. Pikte wel iedere keer een ander uit om mijn vragen te beantwoorden. Ik wilde mijn banenplan bespreken en hun mening daarover weten tot Janne Hendrix zei: “Wacht even, wie interviewt wie nou?” Heel braaf antwoordde ik dat de rollen waren omgedraaid en ik mocht vragen wat ik wilde. 😦

Dus nu wachten op mijn tweede gesprek met Wim Hompe en Django Draaisma  (2 mannen). Als mijn plek al is bepaald krijg ik geen tweede gesprek. Hebben vrouwen vanuit een feministische kijk mijn lot bepaald. Ik hou jullie op de hoogte als er nog een gesprek met de twee heren volgt. Vragen en of opmerkingen over de bovengenoemde onderwerpen zijn welkom. 😉

 

Standaard
Geen categorie

De nieuwe voorzitter van de PvdA wordt….!

Als actief en zeer betrokken lid van de PvdA mag ik mee bepalen wie de nieuwe voorzitter van de partij wordt, mogen alle leden trouwens. Op 9 december 2016 nam de PvdA afscheid van Diederik Samsom en vestigde alle hoop op Lodewijk Asscher voor de nieuwe verkiezingen. Na de dramatische uitslag van 15 maart 2017 hadden enkele leden het gehad met Hans Spekman, die moest weg! De leden bepalen de koers van de partij dus die zullen ook lijdend zijn bij het kiezen van een nieuwe voorzitter. Eén kandidaat en één team hebben zich gemeld. Ik ben naar 3 debatten geweest, één in Rotterdam, één in Arnhem en één in Nijmegen. Ik heb er twee opgenomen, dus beiden kon ik rustig terug kijken en een keuze maken.

Gerard

Fig.1 Gerard Rinse Oosterwijk

Gerard Rinse Oosterwijk ken ik van positief links en #kiesvoordetoekomst. Daar werd geprobeerd nieuwe linkse ideeën samen te bundelen. Die groep sprak mij wel aan, er waren daar jongeren én ouderen die wat wilden veranderen in de samenleving. Niet zo zeer partij gebonden, wel stroming gebonden, het waren linkse rakkers. Ik miste wel “mijn” vak bij hun. Ze hadden het NOOIT over enzymen of genen, nooit over MS of hiv, gewoonweg NOOIT werd iets uit de biochemie of medische wereld aangehaald. Of ik was toen niet aanwezig. Het kon heel makkelijk gebruikt worden om de klimaat issue te tackelen. Wil de temperatuurstijging van de aarde worden tegengegaan, heb het niet over plastic, heb het eens over de Knallgasbacteriën. Vertel eens wat het effect van de opwarming van de aarde op hen en de mensheid zal zijn!!! Dat zal deze beleidsmedewerker uit Brussel niet weten, hooguit hoe Europa werkt.

Nelleke

Fig.2 Nelleke Vedelaar

Van Nelleke Vederaar had ik nog nooit gehoord, ze maakte een vlotte indruk, een vrouw uit de gegoede burgerij. Door haar functie als wethouder stond zij wat dichter bij het volk. Haar portefeuilles waren zorg, sociale zaken en wonen. Hier geeft zij een hele goede invulling van de sociale democratie aan in de 21e eeuw. Zij kon dus heel mooi een verhaal over bestaanszekerheid houden. Het bieden van bestaanszekerheid in de 21e eeuw door de sociale democratie. De leden luisteren tevergeefs een beetje hoopvol naar haar verhaal over mobilisatie, inspiratie en politieke actie. Die zij door de samenstelling van lokale teams voor elkaar wilde krijgen. Wél noemde ze de vakbond, ze wilde een sterkere band met de jongeren van de vakbond. Ik miste haar visie op onderwerpen als anders werken, demografische veranderingen, klimaatveranderingen, digitalisering, globalisering en economisering.

5n3paowq

Fig.3 Astrid Oosenburg

Astrid Oosenburg was meestal niet op de oud en nieuw vieringen van de partij. Haar kende ik via de leden. Ik vroeg een keer aan mijn collega op het partijkantoor waarom zei nooit op onze bijeenkomsten was. “Ben je gek, die heeft zelf vier kinderen”, zei die. Hij sprak zijn bewondering voor haar uit. Tot zij mij een keer als facebook vriendin toevoegde, dat terwijl ik alle PvdA prominenten verwijderd had. Ik fronste mijn wenkbrauwen en accepteerde het. Zij zei niets, ik zei ook niets, het bleef stil, ik vond het prima. Toen ik haar persoonlijk ontmoette was het een aangenaam en begripvol gesprek. Zij had een heel duidelijke voorkeur voor digitalisering van de politiek. Naar mijn mening snapte zij de dynamiek in de samenleving. En mijn wens is dan ook dat zij de digitalisering als een maatschappelijke vooruitgang ziet. Het aller belangrijkste is dat zij de slogan van de PvdA: “Samen vooruit!” snapt, dit bewijst zij door samen te werken met Gerard Oosterwijk. Zij of Gerard besluiten niet alleen te gaan voor het voorzitterschap, ze besluiten het samen te doen, ze vormen een team. Ik noem het gewoon even team O&O. Waar Astrid tekort schiet zal Gerard haar kunnen aanvullen, een simpel voorbeeld is het hebben van ervaring met de Europese politiek. Gerard heeft dat wel en Astrid weer niet, let ik op de lokale politiek, dan is Astrid meer ervaren dan Gerard. Letten we op jong en oud, dan zou ik zeggen dat Gerard daar toegankelijk voor de jongeren is en Astrid voor de wat oudere kiezer. Letten we op sekse dan is er ook een evenwichtige verdeling! Mijn uiteindelijke stem heb ik zichtbaar gemaakt m.b.v. figuur 4. Mijn advies voor de overige kiezers zou zijn, neem niet van alles wat bekend is afscheid. Verander enkel de methode, sta open voor nieuwe ideeën. Samen vooruit!!!

2017-09-27 (1)

Fig.4 Mijn uiteindelijke stem!

Standaard